Taartles door Lady MacPie

In mijn nette jurkje, op hakken, met taart-met-gat-ketting en een nog dampende poffert, sta ik bij de ingang van de Eetsalon, de leerkeuken van het Accent college. Ik heb me opgetut, omdat ik vandaag taartjuf zal zijn. Ja ja, Lady McPie gaat taartles geven, of eigenlijk; instructie, zodat de leerlingen later in hun eigen lesuren een traditionele, Groningse poffert kunnen maken. Ik vraag me af of zij mij niet taartles moeten geven, zo professioneel zien de keukens er hier uit. Het zijn bovendien leerlingen van een leerwerkplaats: kinderen die praktischer en gerichter onderwijs krijgen en – in mijn geval – specifiek geïnteresseerd zijn in horeca.

We gaan beginnen

Mijn presentatie wordt opgestart – altijd fijn als de techniek het doet – en de meester gaat even weg om wat te drinken te halen. Opeens zit ik alleen in een klaslokaal met mijn portret levensgroot op een scherm, en leerlingen die op de gang samendrommen voor een dicht klaslokaal. Ik voel me enigszins zenuwachtig. Het klaslokaal ruikt naar mijn oude school.
Het lijkt nog niet eens zo lang geleden dat ik zelf voor zo’n klasdeur stond, bedenkend of ik wel bij het juiste lokaal stond te wachten met de juiste boeken in mijn tas, nu ben ik de juf. De deur zwaait open: verheugd kijk ik op. We gaan beginnen. Maar dat blijkt anders te zijn.

Taartles

Een huilend meisje en een juf stormen het lokaal binnen. Ze is druk bezig om het meisje te kalmeren. Kennelijk is er ruzie geweest. Opeens wendt de juf zich tot mij: “Wat doe jij hier?”
“Ehhh, ik ga hier taartles geven”.
“Verrassend, want dit is mijn lokaal.”
Heb ik weer. Ben ik in het verkeerde lokaal gezet. De juf gaat met de meester overleggen. De deur klapt weer dicht, de leerlingen voor het lokaal kijken nieuwsgierig naar binnen.

Wil je een stukje taart?

Ik zit nu met een nog nasnikkend meisje in een lokaal. Nog steeds met mijn portret levensgroot op het scherm.
“Hoi”, zeg ik. “Ik ben Lady MacPie, maar jij mag Simone zeggen hoor.”
Het meisje zegt niks.
“Wil je een stukje taart?” vraag ik.
Het meisje is boos en verdrietig en wil helemaal niks. Ook geen taart. Het blijft een tijdje stil. Ik haal mijn portret maar even van het scherm en klik wat door mijn te vrolijke taartpresentatie.
‘Ik eet elke dag taart’ staat er. En ‘Vraag jezelf altijd af of er een taart van te maken is‘.
Na wat wel een eeuwigheid lijkt komen de juf en nu ook de meester terug en verdelen de leerlingen die voor het lokaal staan. Wie heeft hier wel taartles en wie niet. De juf neemt het snikkende meisje mee en wenst me succes met de presentatie.

Vragenvuur

De klas zit vol en ik start mijn presentatie, de zenuwen zijn volledig voorbij en ik vind het leuk om te merken dat er leerlingen zijn die meteen al iets durven te vragen. Niet de vragen die ik verwachtte. Ze vragen wat ‘traditioneel’ is bijvoorbeeld, of ‘Oud-Hollands’. Nooit bij stilgestaan dat dat voor mij begrippen zijn die ik niet meer uitleg, maar best relevant als je een taartles geeft over een ‘traditioneel’ recept en een Oud-Hollands koekjesrecept gaat maken.

taartles actie

Wat vind jij lekker?

We hebben het nog even over wat een ‘neutrale basis’ is. Zeg maar, dat het eigenlijk niet heel veel smaak heeft, zodat je het kan combineren met andere, sterkere smaken. En dat het dan de kunst is, om de juiste smaken bij elkaar te zoeken. Wat vind jij lekker? Heel zoet? Bitter? Met sterke pepers? Met Marokkaanse kruiden? Nee, niet alles tegelijkertijd natuurlijk, maar als je zou mogen kiezen, wat koos je dan? Ze gaan erover nadenken. Direct is een meisje al aan het zoeken naar een familierecept dat ze thuis vaak eet. “Kan ik dat gebruiken, juf?” Juf? Is die juf er weer? Oh wacht, dat ben ik. Juf MacPie. Ik voel een lichte trots.

taartles keuken

Eerst afwegen

De meester, juf MacPie en de leerlingen gaan van het lokaal naar de professionele keuken, waar wel 12 man tegelijkertijd kan koken. Het roestvrij staal glimt, de koel- en vrieskasten zijn goed gevuld, de keukenapparatuur staat schoon op ons te wachten, de afzuigkappen zoemen zachtjes. Het recept voor de traditionele, Oud-Hollandse, Friese oranjekoeken ligt op ons te wachten.

“Wat is het allerbelangrijkste als je gaat bakken?” vraagt de meester.
“Alles eerst afwegen” klinkt het ongelijk, maar toch soort van in koor.
Het klinkt als een wijsheid die ik vaker in praktijk zou kunnen brengen.

Na de les kom ik op de gang het niet meer snikkende meisje tegen.
“Eet u echt altijd taart?” vraagt ze.

taartles oranjekoek

Lees ook

Written By

Lady MacPie vraagt zich bij elk ingrediënt af: kan hier misschien ook een taart mee gemaakt worden? Elk eetmoment is volgens haar wel geschikt voor een taart: van ontbijttaart naar lunchtaart, via een zoete 4-uur theetijdtaart naar de afsluitende avondmaaltijdtaart (met desserttaart). Elke dag taart eten, zonder aan te komen. Er is echter een strenge taartetiquetteregel volgens Lady MacPie: het moet altijd een lage kranstaart met een gat erin zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *